Het was een spannende week voor ons marathonschaatsers. Omdat het buitengewoon zacht weer was en er een aanhoudende warme harde windkr88 zuidelijke bries was, bleven we lang in het ongewisse of de marathon wel door zou gaan. Eerder dit seizoen was het ijs al eens ‘weggewaaid’. Waarheen weet ik ook niet.

Gelukkig gaf de ijsbaan in Den Haag prioriteit aan de marathonneurs. De vrijdag voor de wedstrijd bleven de deuren in de Uithof gesloten en werd het ijs zo goed mogelijk geprepareerd om de uitdaging van de warme temperaturen te weerstaan. Deze behandeling hielp, de wedstrijd ging door!

Er lag dus ijs. Maar wel zwaar ijs. In het peloton werd het ijs misprijzend aangeduid als: schuurpapier. Op dit schuurpapier was het lastig aanvallen. Jouke, Bart, Durk en zelfs Crispijn probeerden het regelmatig, maar tevergeefs. Het overgrote deel van het peloton wilde vandaag een sprint. En waarom ook niet voor een keer? Met Bart en Crispijn als snelle mannen liggen er ook in de sprint kansen voor ons.

Wij van windkr88 waren blij met de terugkeer van Crispijn. Omdat deze grote sterke gozer ook goed kan skeeleren, was hij de afgelopen 5 weken in Columbia. Hier reed hij mee met het wereldkampioenschap. En hoe! Hij ging naar huis met een mooie bronzen medaille.

Nog amper bekomen van de jetlag moesten de skeelerwielen alras gewisseld worden voor de harde ijzers. Crispijn deed het – met zo weinig ‘ijs’ in de benen – uitstekend. Hoewel hij aangaf zich voor een mogelijke eindsprint te willen sparen, sprong hij regelmatig met groepjes mee. Ook in de eindsprint wist hij nog aardig mee te komen. Hij werd elfde in zijn eerste ijswedstrijd.

Bart ging in de sprint onderuit. Vandaag voor de eerste keer dit jaar geen Windkr88 in de top 10. Gelukkig heeft Bart een aardige voorsprong opgebouwd in de strijd om het witte pak van de beste jongere rijder. Dus mensen die komen kijken: let niet alleen op het roze van windkr88, maar ook op het witte pak.

Volgende week rijden we in Hoorn. Dit staat vast, want het is koud en windstil. We hoeven ons niet langer af te vragen of het kunstijs wel blijft liggen. We kunnen langzamerhand alweer beginnen te denken aan natuurijs.

IJsgroeten,

Jouke Hoogeveen